ΜΙΧΑΗΛ ΙΩΑΝ ΣΤΑΥΡΑΚΑΚΗΣ

Η Κρήτη βγάνει οπλαρχηγούς
κι ανθρώπους των γραμμάτω,
κι «αγράμματους», που αλλάζουνε,
την τάξη των πραμμάτω!


Στην ευαίσθητη ηλικία των 11 χρόνων, φτωχός ξυπόλητος χωρίς να ξέρει γραφή κι ανάγνωση, ξενητευτηκε αρχικά στη Σμύρνη κι αργότερα στην Αμερική για να αναζητήσει την τύχη του.
Μετά από απίστευτες δυσκολίες, κακουχίες κι αντιξοοτητες, κατάφερε να ορθοποδήσει και να προκοψει, χάρις στην πίστη του, στη δύναμη και τη θέληση του ανθρώπου.
Ο Μ. Ι. Σταυρακάκης δεν έγινε εκατομυριουχος, κατάφερε όμως με την επιμονή και την εργασία του, να εξασφαλίσει ένα ικανοποιητικό εισόδημα γι αυτόν και την οικογένειά του.
Ο πραγματικός του πλούτος, ήταν το μεγαλείο της ευαίσθητης ψυχής του
Όσα αγαθά και να αποκτήσει ο άνθρωπος δεν τα ευχαριστιεται, αν δεν τα μοιραστεί με τους ανθρώπους που αγαπά και γνοιαζεται.

Ο Δημήτρης Σαλούστρος λέει :

«Ο Μιχαήλ Ιωάννου Σταυρακάκης, είναι ένα κλασικό παράδειγμα αυτοδημιούργητου, ακέραιου ανθρώπου, που διέθεσε ολόκληρο το υστέρημά του για να προστατεύσει γενιές και γενιές Ανωγειανών και όχι μόνο απ’ την αμάθεια!
Ανήκει στην κατηγορία των ωραίων εκείνων, που έχουν γνωρίσει την ήττα, που έχουν υποφέρει, που έχουν αισθανθεί την απώλεια, αλλά που βρήκαν την έξοδο από αυτά τα βάθη και ό, τι με τον ιδρώτα τους κέρδισαν το έκαναν δωρεά κι ό,τι η μοίρα τους δίδαξε το έκαναν μήνυμα.
Η ζωή του πρώτη ύλη τραγωδίας, κάτι μεταξύ παραμυθιού και μυθιστορήματος
Παιδί στα 11μιση με μόνο εφόδιο την ευχή των γονέων του γίνεται οικονομικός μετανάστης, ρακένδυτος αγράμματος και ξυπόλυτος φεύγει για άλλη πατρίδα, όπου μόνος αλλά αποφασισμένος, να παλέψει να φέρει τη ζωή με το μέρος του και ύστερα να δικαιώσει, θαρρείς, τον ποιητή, που λέει πως στο σχεδιασμό του σύμπαντος ο πόνος δεν μπορεί να είναι απλά αναγκαίος, θα πρέπει και κάπου αλλού να χρησιμεύει!
Πριν όμως έρθει η δικαίωση απαιτήθηκε μια σχεδόν ισόβια οδύσσεια:
Στα 1890 φεύγει για τη Σμύρνη, με την προτροπή και την προστασία τάχα κάποιου ξαδέλφου και την κούφια υπόσχεση πως εκεί θα μπορέσει να πάει σε Σχολείο.
Εδώ θα μείνει οκτώ χρόνια δουλεύοντας πότε φαμέγιος, πότε παραγιός με σχεδόν μόνη αμοιβή το φαγητό του. « γιατί εμείς οι μικροί και νέοι υπάλληλοι είμεθα ευχαριστημένοι με όσα κι αν μας έδιναν!» σημειώνει στην αυτοβιογραφία του.
Δουλειά καθημερινή από το πρωί ως κοντά τα μεσάνυχτα και μόνο κάθε δεύτερη Κυριακή δυο ώρες άδεια για έξοδο.
Ύστερα σαλπάρει για Νέα Υόρκη. Τα τριάντα τέσσερα επόμενα χρόνια ως το 1935, δουλεύει ασταμάτητα, δραστηριοποιείται στο χώρο της εστίασης, ανοίγει το ένα μαγαζί μετά το άλλο, όπου σερβίρει στρείδια και μπριζολάκια στο τηγάνι αλλάζοντας συνεχώς πόλεις:
Santa Rosa, Stocton, Sacrameno, Los Angeles και πάλι πίσω.
Έξι φορές συνεταιρίζεται, έξι φορές διαλύει το συνεταιρισμό λόγω διαγωγής των συνεταίρων, την τελευταία λόγω χρεοκοπίας και ξεκινά ξανά και πάλι από την αρχή.
Μόλις στα 1917 αξιώνεται να αποκτήσει ιδιόκτητο οίκημα για σπίτι και μαγαζιά για να βρεθεί μετά από 30 χρόνια δουλειάς γα ένα διάστημα με εισόδημα 325δολάρια το μήνα.
Παρά ταύτα αυτοκίνητο αγοράζει για πρώτη φορά το 1924 στα 46 του, ύστερα από 34 χρόνια καθημερινής δουλειάς με ωράριο από 12-19 ώρες ημερησίως.
Στα Ανώγεια για να δει του δικούς και τον τόπο του, «να μυρίσει τη μυρωδιά των προβάτων και της βερβελίδας» γυρίζει τέσσερεις φορές, την τελευταία πέντε χρόνια πριν το θάνατό του, δυο μήνες δρόμο πήγαινε- έλα κάθε ταξίδι.
Τέσσερεις φορές κινδύνεψε η ζωή του, αν δε λογαριάσουμε και μια
παρά λίγο επιτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας, όταν κάποια στιγμή άνεργος, άφραγκος και άρρωστος είδε κι απόειδε και πήρε το δρόμο για το ποτάμι! Θαρρείς μιλούσε και γι’ αυτόν ο Γκάντι, όταν με νόημα σημείωνε πως σ’ αυτόν το μάταιο κόσμο εκτός από το αναπόφευκτο του θανάτου, υπάρχει, διάολε, και το αναπόφευκτο της ζωής!
Τα 20 τελευταία χρόνια του είναι με σακχαρώδη διαβήτη και τα 10 τελευταία με ινσουλίνη και από το 1951 έχει τη Λετίτσια με ημιπληγία από συμφόρηση, αναλαμβάνοντας χρέη αποκλειστικής, καθώς που όπως λέει, «μόνο οι εκατομμυριούχοι δύνανται να έχουν υπηρέτριες».
Στα 74 του, ο αγράμματος αυτός καλλιεργημένος άνθρωπος αισθάνεται την ανάγκη να γράψει την αυτοβιογραφία του, με την οποία, σε γλώσσα καθαρεύουσα και με ευγένεια ψυχής αθώας, μας άφησε ένα απέριττο γλωσσικό και λαογραφικό ντοκουμέντο και την οποία ωστόσο σταματά αιφνιδίως στα 1953 κρατώντας για τον εαυτό του τα δεινά των ύστερων χρόνων του!
Κι αφού μας έμαθε πως δεν είναι μόνο οι άδικοι άνθρωποι, που τα καταφέρνουν με το χρήμα, αυτός ο αυτάρκης και με το λίγο και με το πολύ άνθρωπος διέθεσε το σύνολο της περιουσίας του για να χτιστούν δύο Σχολεία, το Γυμνάσιο Ανωγείων, ένα Δημοτικό στα άρμα Ανώγεια και ένα μνημείο των υπέρ πατρίδος πεσόντων συγχωριανών του!
Για αυτήν τη δωρεά ζωής στον τόπο, που τον γέννησε και τους ανθρώπους του, στην αυτοβιογραφία του είχε την πρόσθετη σεμνότητα να μην αναφέρει ούτε λέξη!»


Η ευεργεσια του Μ. Ι. Σταυρακάκη προς τη γενέτειρα του τ Ανώγεια, είναι κορυφαία πράξη και έκφραση διαχρονικων αξιών και φιλοπατρίας.
Ο άνθρωπος χρειάζεται, ΠΑΙΔΕΙΑ και γνώση, γιατί μέσω της Παιδείας και της γνώσης, γίνεται καλύτερος και μπορεί να διεκδικήσει αυτά που προσδοκά για να ζήσει με αξιοπρέπεια.
Γι αυτό η αξία της πράξης των ευεργετών Μ. Ι. Σταυρακακη και της συζύγου του Λετίτσια, είναι παγκρητιας και πανελλήνιας εμβέλειας.


© 2021. ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΩΝ ΣΤΑΥΡΑΚΕΙΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ - ΛΥΚΕΙΟΥ ΑΝΩΓΕΙΩΝ. Powered by antilipsis