Συνάντηση Αποφοίτων

(Ανώγεια,14 Αυγούστου 2018)


Θα μπορούσε να είναι και η ενδέκατη εντολή εκείνο το παλαιό πρόσταγμα του Μενάνδρου: «χάριν λαβών μέμνησο».
Όταν σε ευεργετούν, σου λέει, να το θυμάσαι.
Κι αλήθεια στο χρόνο, που μεσολάβησε από την ίδρυση και λειτουργία του Γυμνασίου Ανωγείων ο Δήμος και οι τοπικοί φορείς πολλές φορές έστρεψαν, ως όφειλαν, ευγνώμονα τη σκέψη προς τους αείμνηστους δωρητές και ευεργέτες μας Μιχάλη και Λετίτσια Σταυρακάκη.


Στην πιο πρόσφατη εκδήλωση μνήμης και τιμής, που έγινε το προπέρσινο καλοκαίρι μερίμνη και δαπάναις της οικογένειας Σταυρακάκηδων ήταν που γεννήθηκε η ιδέα της σημερινής συνάντησης

Αγαπητοί φίλοι εκπρόσωποι φορέων, αγαπητοί μαθητές και συμμαθητές, σας καλωσορίζουμε στη σημερινή μας συνάντηση. Η παρουσία σας μας δίνει δύναμη και η συμμετοχή σας στις εργασίες της έμπνευση και περιεχόμενο.
Δεν παραγνωρίζουμε τη σημασία, που έχουν οι συνήθεις συναντήσεις ανά σχολικό έτος αποφοίτησης με τη συγκίνηση και τις νοσταλγικές αναδρομές στα μαθητικά χρόνια, θέλαμε μόνο να τονίσουμε και τη διαχρονική έννοια του χρέους απέναντι σε εκείνους, που μας έμαθαν γράμματα δωρητές και δασκάλους και απέναντι στον τόπο μας, που επένδυσε απάνω μας καλές ελπίδες και ύστερα, όπως και τώρα μας είδε να φεύγουμε για αλλού και να σκορπάμε.
Όσοι περάσαμε από αυτό το Σχολιό έχουμε και ένα πρόσθετο χρέος: Πέρα από το να τιμούμε τη γενναιοδωρία μιας δωρεάς, είναι εξίσου ζωτικής σημασίας να προβάλουμε ως πρότυπο και οδηγό το ήθος και τις αντιστάσεις ενός ακέραιου ανθρώπου, που μπορεί να φόρεσε παπούτσια στα δώδεκα, να δούλεψε για πάνω από δέκα χρόνια για μόνο το φαγητό του, να πήρε αυτοκίνητο στα 46 του, να διέλυσε έξι συνεταιρισμούς προς αφερέγγυους συνεταίρους, να χρεοκόπησε , να κινδύνεψε πέντε φορές η ζωή του, την τελευταία από απόπειρα αυτοχειρίας, μπορεί ακόμη να μη βρέθηκε ποτέ σε σχολική αίθουσα, αλλά ο προικισμένος αυτός άνθρωπος μας παρέδωσε μαθήματα αυτοδημιούργητης αξιοσύνης, στηριγμένος στη εργατικότητα, τη συνέπεια λόγων και έργων, την αδιαπραγμάτευτη εντιμότητα και τη σεμνή έμπρακτη και ανιδιοτελή φιλοπατρία.
Και εκείνο που πέρα από όλα αυτά σε κερδίζει και σε κάνει να σκέφτεσαι πως αυτό, που κάνει έναν άνθρωπο ξεχωριστό δεν είναι τόσο ο πόνος οι στερήσεις και οι κακουχίες, ούτε μόνο η θυσία και η δωρεά από το υστέρημα, όσο η άκρα ταπεινότητα να τα θεωρεί όλα αυτά ανθρωπίνως αυτονόητα και να νοηματοδοτεί με τούτα τη ζωή του.
Διαβάζοντας την αυτοβιογραφία του, ένα κείμενο Μακρυγιανικό, που τουλάχιστον κάθε μαθητής του Γυμνασίου Ανωγείων πρέπει να το έχει στο κομοδίνο του, δε θα βρείτε ούτε μια λέξη, που να αναφέρεται στην κατάθεση του ιδρώτα μιας ζωής, για να μπορούμε εμείς σήμερα να έχουμε πάρει τη ζωή με το μέρος μας, να μπορούμε να είμαστε εδώ και να μιλάμε.
Τόση αποστροφή στην έπαρση, τόση σεμνή διακριτικότητα, τόση εμπιστοσύνη στη σιωπή, που φορές απέναντι στις κραυγές δε βρίσκει τίποτα να πει και βουβαίνεται.
Αγαπητοί συνοφειλέτες, μιλώ ως εκπρόσωπος μιας παρέας Γυμνασιόπαιδων μιας άλλης εποχής, που αυτοαποκληθήκαμε «ομάδα πρωτοβουλίας» γιατί και πως αλλιώς και οι οποίοι είχαμε τη σκέψη να αναθερμάνουμε τις σχέσεις μεταξύ μας, με το Σχολιό και τον τόπο μας και να σμίξουμε όλοι μαζί πρώτη φορά με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό το σμίξιμο στο καιρό των κακών ειδήσεων.
Ζούμε, το ξέρουμε, ποικιλώνυμες κρίσεις, που σε κοινωνικό επίπεδο προκαλούν στασιμότητα και υπανάπτυξη και σε ατομικό απομόνωση και ανασταλτικές ψυχώσεις, η δε σύγκριση σε καθεστώς κοινωνικής αδικίας καθιστά εν τοις πράγμασι αβάστακτη τη φτώχια!
Κι η φτώχια με όλες της τις μορφές λέει εκείνη η μεγάλη ψυχή ο Γκάντι, είναι η χειρότερη μορφή βίας, αυτόν τον πόλεμο σας καλούμε να πολεμήσουμε πλάι στον άλλο, που πασχίζει να μας κρατήσει ανθρώπους με αρχές και παραδόσεις, που οφείλουμε στους επόμενους.
Στο πνεύμα του Καμύ, που λέει « αν είναι να σου συμβεί κάτι, φρόντισε να είσαι εκεί» καθυστερημένα κάπως, αλλά ελπίζουμε όχι αργά, επαναπατριζόμαστε και δηλώνουμε ότι είμαστε εδώ .
Με το πρόσθετο κίνητρο της ανταπόδοσης μιας ευεργεσίας και σε συνεργασία με όλους τους τοπικούς φορείς, κεφαλαιοποιώντας το ντόπιο, αλλά κυρίως το διάσπαρτο επιστημονικό και πνευματικό δυναμικό του τόπου μας δηλώνουμε την πρόθεσή να προβάλουμε τη αντίστασή μας απέναντι σε ό, τι μας υποτιμά, μας εκθέτει και μας ταπεινώνει, χωρίς ποσώς να αγνοούμε ότι ο τόπος είναι δύσκολος και οι άνθρωποι των απολύτων τιμών με τη καλή και με την άλλη έννοια

Και θέλουμε αυτή η αυτοστράτευση να σημαίνει:
Πως η ευγνωμοσύνη είναι καλό πέρα από τα λόγια να εκφράζεται και με ψυχή και με πράξη.
Πως ο τόπος μας έχει πέσει ξανά στη ανάγκη και πως αν δε είμαστε όλοι εδώ να συντρέξουμε ένας τον άλλο, η ανάγκη δικάζει ερήμην.
Ότι πιστεύουμε στη δύναμη της ενότητας για τη αξιοποίηση της γνώσης και της εμπειρίας ντόπιων και αποδήμων, πολύ περισσότερο σήμερα, που οι αποστάσεις παραμερίζονται από τις δυνατότητες των νέων τεχνολογιών.
Ότι πιστεύουμε στη γνησιότητα και δυναμική του Ανωγειανού DNA, που έχει δώσει ως σήμερα δείγματα ψυχικής γενναιότητας, πνεύματος πρακτικής φιλοσοφίας και μιας αισθητικής, που ξέρει να αντιστέκεται στις περαστικές μόδες και στους συρμούς χωρίς αύριο.
Ό,τι πετύχουμε μακριά από διαχωριστικές γραμμές και μικροπρέπειες, άλλοτε εκφράζοντας τις υγιείς μας δυσαρέσκειες κι άλλοτε αναδείχνοντας τις ξεχωριστές μας αρετές, αν όλοι το αγκαλιάσουμε, είμαστε βέβαιοι θα είναι για καλό.
Και πάντως για να μη συνταγογραφούνε οι γιατροί τις εμπειρίες μας, εμείς το τολμήσαμε και ευελπιστούμε στη συνδρομή όλων σας για τα επόμενα βήματα. .

Σας ευχαριστούμε, που είσαστε εδώ, περιμένουμε τις παρατηρήσεις και τις προτάσεις σας στη συνέχεια, να είστε όλοι καλά.


© 2021. ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΩΝ ΣΤΑΥΡΑΚΕΙΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ - ΛΥΚΕΙΟΥ ΑΝΩΓΕΙΩΝ. Powered by antilipsis